Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Ζωή χωρίς πυξίδα

 Άλλο ένα πανέμορφο τραγούδι που προέκυψε μέσα από αυτή τη σελίδα. 
Όσο γινόμαστε η αφορμή και η πυξίδα για τέτοια ταξίδια θα έχουμε και λόγο ύπαρξης...


Στίχοι: Θανάσης Βορδός
Μουσική: Θεόδωρος Χατζηχρήστος  
Ερμηνεία: Θεόδωρος Χατζηχρήστος

Το χθες ήτανε βάσανο, το σήμερα εφιάλτης
χωρίς πυξίδα το αύριο, πορεία της απάτης
στη καταιγίδα μοναχός, ψάχνεις για ηλιαχτίδα
να παίξεις με το θάνατο την πιο σκληρή παρτίδα

Χωμένη σε υπόγειο τούνελ, η ύπαρξη σου
σκοτάδι μαύρο στη καρδιά, ανήμπορη η ψυχή σου
ψάχνεις να βρεις μια δίοδο να νιώσεις τον αέρα
τη θλίψη έχεις αδερφή, τη μοναξιά μητέρα!

Περιπλανώμενη ζωή, που πας χωρίς ελπίδα;
νόμιζες πως θα γλίτωνες του κόσμου την παγίδα;
Μέσα σε θάλαμο στενό σε έχουν κλειδωμένη
μονόπρακτο το δράμα σου, οι θεατές στημένοι

Μα τώρα βλέπεις καθαρά, το τέλος πλησιάζει
τον έπαιξες το ρόλο σου, κανείς δε σε κοιτάζει
πρέπει να φύγεις από δω που σ' έχουνε προδώσει
το αίμα σου καθώς κυλά, τη δίψα τους θα σώσει! 


(Η πρώτη δημοσίευση των στίχων βρίσκεται εδώ)

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Βιαστικά υλικά



Κι εσάς λατρείες μου σας πήρε το ποτάμι...
 Αποτέλεσμα εικόνας για αγαπες παλιές

Σ’ ενός παλιού μου σακακιού την τρύπια τσέπη
κάτι φιλιά βρήκα εκεί, θρυμματισμένα
αρχαία νομίσματα, καράτια δοξασμένα
τώρα αμήχανα γελάει όποιος τα βλέπει

Μ’ άγιους όρκους, ύποπτους και βιαστικά υλικά
οι αγάπες χτίζουν όνειρα και ζουν με δανεικά

Τον κόσμο αχότραγα κρατούσε η μια παλάμη
κι η άλλη αρώματα με χάρη ψηλαφούσε
δεν είμαι πια ο βασιλιάς που σας μεθούσε
κι εσάς λατρείες μου σας πήρε το ποτάμι

Μ’ άγιους όρκους, ύποπτους και βιαστικά υλικά
οι αγάπες χτίζουν όνειρα και ζουν με δανεικά

Γιώργος Γκρίλης

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Για μολόγα βρε Μιλιώ



Κι όσο κι αν απορείς συνέχισε τα ψώνια σου στο ίδιο μαγαζί μας...
Αποτέλεσμα εικόνας για φιλι

Καλά πήγες και άραξες, καλό λιμάνι βρήκες
κι αν το κενό είναι άβαρο να το σηκώσεις δεν μπορείς,
κάτι σαν απουσία που ζει κι αυτή μαζί μας,
το άβαρο είναι άπιαστο κι ούτε μπαίνει σε θήκες
κι όσο εσύ τα σκέφτεσαι κι όσο κι αν απορείς
συνέχισε τα ψώνια σου στο ίδιο μαγαζί μας.

Για μολόγα βρε Μιλιώ,
ωσάν άλλος Βιριλιό που ΄πε το «αλλού αρχίζει εδώ»
θα ρωτήσω κι εγώ,
πόσο πάει το φιλί,
πόσο πάει το φιλί κι αν τον πόνο σου έχει γιάνει
κι αν ο πόνος έχει γιάνει μεσ΄ την αγκαλιά του Γιάννη.

Καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω?
Αν σε κρεμάσω στον οντά φοβάμαι μη μου πέσεις
κι αν σε κρεμάσω στην καρδιά φοβάμαι μη με «χ»έσεις.
Παλιό με νέα όνειρα κι είπα πάλι ας δοκιμάσω,
καρδιά μου πάλεψε κι εσύ κι ίσως εσύ μπορέσεις
ετούτη τη χρυσοκλωστή σ΄ άστρο να τη συνθέσεις.


Κώστας Πλασταράς

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ



Kαι την πλάνη ποθούμε για σύντροφο...             
 Αποτέλεσμα εικόνας για oneireuomai

Πώς μικραίνουν του Κόσμου τα σύνορα
για τα πλοία που θέλουν να φύγουν
μακρινές πολιτείες του άλλοτε
με φουγάρα ψηλά μας τυλίγουν.

Στα ταξίδια που λέμε ότι κάναμε
καρφωμένοι στης μοίρας τον τόπο
μόνο η σκέψη φτερούγιζε αδιάκοπα
με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο.

Και οι μνήμες που έρχονται ακάλεστες
ν’ αντιστρέψουν του χρόνου τους δείχτες
διαπερνούν σαν πουλιά διαβατάρικα
το σκοτάδι που κρύβουν οι νύχτες.

Αγαπάμε με πάθος το ανέφικτο
ζωγραφίζουμε ήλιους κι’ αστέρια
τα μικρά μυστικά μας σκαλίζουμε
σε μια χούφτα ζεστά καλοκαίρια.

Ζούμε πάντα στου ονείρου τη θάλασσα
την αλήθεια ζητούμε στην πλάνη
και την πλάνη ποθούμε για σύντροφο
όταν τ’ όνειρο θα ’χει πεθάνει.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η φυλή μου



Σωπαίνουν, αφουγκράζονται και δεν ακούνε τίποτα παρά μονάχα τη σιωπή τους...

 Αποτέλεσμα εικόνας για λυπη

Οι φίλοι μου
διπλά
τρίδιπλα προδομένοι
ακολουθούν τα φεγγάρια τους.
Ολομόναχοι
με την ψυχή στα δάχτυλα
στα χείλη
στα ρουθούνια
τη συντριβή τους λιτανεύουν.
Λάμπει το πριόνι στο μεδούλι τους
θολά ποτάμια καλύπτουν τις κόρες των ματιών τους.
Με πόνο
με πόνο
στη στάχτη ρίχνουν ό,τι ωραίο αγάπησαν
με πόνο θέτουν την αποστροφή και τη ντροπή τους
σε θέα κοινή.
Μιλούν για τη μεγάλη ήττα
για την πνιχτή ήττα που τους ματώνει
κι άλλο μη θέλοντας πάντα
σπίθες μονάχα
άπτερες νίκες
παιδιά να παρελαύνουν στον ορίζοντα
σωπαίνουν
αφουγκράζονται
και δεν ακούνε τίποτα
παρά μονάχα τη σιωπή τους.


Δημήτρης Α. Δημητριάδης