Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΤΑΜΠΟΥ-ΡΙΑΣ

Μία Στιχάρπαστη σε νέες αφηγηματικές περιπέτειες...
Το νέο βιβλίο της ακριβής μας Χρυσούλας! Καλοτάξιδο!...

Φωτογραφία της Χρυσούλα Διπλάρη.
Όταν πρωτοδιάβασα τις «ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ» του Ίταλο Καλβίνο, ζήλεψα. «Τι καταπληκτικά μέρη», σκέφτηκα «και πόσο εντυπωσιακά τα ονόματά τους….» Ονόματα που παρασέρνουν το νου σε μαγικούς συνειρμούς κι ονειρικά ταξίδια… Ενώ η πόλη η δική μου….
Αχ! Η πόλη μου θα ήθελε πολύ να είναι μια πολιτεία του φανταστικού, που θα δικαίωνε την ύπαρξή της μέσα από θρύλους και παραμύθια. Δυστυχώς για την ίδια και τους κατοίκους της, είναι πιο πραγματική κι απ’ την πιο τρομαχτική πραγματικότητα. Είναι μια πόλη της ομίχλης, που σε στραγγαλίζει γλυκά στην αγκαλιά των πολλών μικρόκοσμών της. Οι κάτοικοι είναι μόνιμα κατσουφιασμένοι, λες και το γάλα που βυζάξανε από τις μανάδες τους ήτανε ξινισμένο κι αυτή η ξινίλα, όντας το πρώτο απ’ τα πολλά τους τραύματα, αποτυπώθηκε για πάντα στα πρόσωπά τους…
Ωστόσο… περπατώντας στους γυμνούς και σκονισμένους της δρόμους, βρίσκεις που και που κάτι πλατείες μυστικές, σαν όστρακα που κρύβουν μέσα τους μαργαριτάρια…. κι αν καμιά φορά μερικοί από μας ξεχαστούμε κι αφήσουμε το μέσα μας να γλυκάνει, τότε παύουμε να είμαστε ψείρες στου θεού τα γένια και γινόμαστε Ποιητές … και ποιούμε την πόλη απ’ την αρχή, και τη βαφτίζουμε με ονόματα που κρύβουν μέσα τους κουράγιο και δύναμη και φαντασία!
Έτσι λοιπόν κι εγώ, την βάφτισα την Πόλη μου Ταμπου-Ρία, μ’ ένα Ταμπου που θυμίζει ταμπούρλο που βαράει δυνατά και μας ξεσηκώνει και μ’ εκείνο το Ρο που ρέει και κυλάει με ορμή μπροστά, και ξεπερνάει τη στασιμότητα του βάλτου.
Όσο για μένα…. Παίρνω τους δρόμους και σας καλώ να βαδίσετε μαζί μου. Γιατί βαδίζοντας θα γνωρίσετε την Ταμπου-Ρία. Και γνωρίζοντας την Ταμπου-Ρία, θα γνωρίσετε και τον εαυτό σας. Γιατί η Πόλη, είναι οι Άνθρωποι που την κατοικούν…


ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΠΛΑΡΗ
ΑΠΡΙΛΗΣ 2017

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Νοσταλγίες

Ένα φύλλο έπεσε, το καλοκαίρι φεύγει, παίρνει μαζί χαμόγελα, έτσι ήτανε γραφτό...

 Αποτέλεσμα εικόνας για Νοσταλγίες

Η μοναξιά σαν τη βροχή στη θάλασσα γεννιέται,
λικνίζεται στα κύματα, τα βράχια προσπερνά
και με τον ήλιο το λαμπρό στα σύννεφα ανεβαίνει.
μα όταν ξαναεπανέρχεται μαζί με μελωδήματα
όλης της πόλης τα στενά νεράκι τα κερνά,
στα χόρτα μα και στα φυτά τη δίψα αποσβένει.

Κι όταν εσύ που με κοιτάς σαν αύρα πελαγίσια
τα λόγια τούτη τη στιγμή είναι λόγια περίσσεια
κοίτα ετούτη η στιγμή που πορφυρίζει ο ήλιος
και ρούφηξε το άρωμα που δίνει ο Απρίλιος.

Αγιόκλημα και γιασεμί μαζί μετράνε τ΄ άστρα
μα τα μαχαίρια κόβουνε αδύναμες καρδιές
σαν ηλιαχτίδες που πληγούν φτωχά αγριολούλουδα,
τι κι αν προστατεύονται στα μεστωμένα κάστρα
τις κρύες ανοιξιάτικες εκείνες τις βραδιές
ο ήλιος σαν πιο δυνατός τα κάνει νεκρολούλουδα.

Ένα φύλλο έπεσε, το καλοκαίρι φεύγει,
παίρνει μαζί χαμόγελα, έτσι ήτανε γραφτό,
τι κι αν το κάθε όνειρο κι αυτό ζωή γυρεύει
ένα φύλλο έπεσε, ποιος νοιάζεται γιαυτό.!



Κώστας Πλασταράς

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Αληθώς ανέστη!

 Δεν πίστευα στα θαύματα μέχρι να με κοιτάξεις...
 Αποτέλεσμα εικόνας για χριστος ανεστη αγαπη μου

Στα μάτια μου απ’ τα μάτια σου κατάφερες ν’ ανάψεις
αυτό που άλλοι λεν χαρά και άλλοι Άγιο Φως
δεν πίστευα στα θαύματα μέχρι να με κοιτάξεις
'Χριστός ανέστη' είπες εσύ, σου είπα 'Αληθώς!'


Γιώργος Γκρίλης  

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

The real Survivor…



Ως που φτάνει η μαλθακία…;
 Αποτέλεσμα εικόνας για φαΐ στα σκουπίδια

Στο κανάλι του Φαλήρου
βλέπουν όλοι τι τραβάνε
τρέχουνε χωρίς να φάνε
κάτι τύποι του ταλήρου.

Είναι κι άλλοι στον Περαία
με παλιόρουχα ντυμένοι
δεν είναι μασκαρεμένοι
και δεν έχουνε παρέα.

Και μείς όλο αγωνία, μ΄ απλωμένες τις αρίδες
ξενυχτάμε όλο το βράδι, ποιοι θα φάνε τις καρύδες.

Με αρετή και με κακία
ζει αυτή η κοινωνία
και με πνίγει η αγωνία
ως που φτάνει η μαλθακία…

Και μεις όλοι μαζεμένοι, βλέπουμε πως μπαίνει η μπάλα
στο καλάθι των χαμένων, κι ας μην έχουμε ούτε γάλα…


Γιώργος Μακριδάκης

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Θα με σταυρώσεις (Αναδημοσίευση)

Και θ' ακουμπάς στον Επιτάφιο τα χείλια, αυτά που βιάστηκαν τριπλά να μ' αρνηθούν...
Αποτέλεσμα εικόνας για σταυρωση χριστου

Θα με σταυρώσεις, θα με παζαρέψεις,
τα ρούχα μου στα ζάρια θα τα παίξεις
και ύστερα θ ανάβεις τα καντήλια
και θ ακουμπάς στον Επιτάφιο τα χείλια,
αυτά που βιάστηκαν τριπλά να μ αρνηθούν.

Μα στη Γεσθημανή μου θα δειλιάζεις,
για ποιάν Ανάσταση αλήθεια εσύ γιορτάζεις;
Θα κοινωνείς στο ιερό της εκκλησίας,
πίνοντας το αίμα μίας άδικης θυσίας,
αφού δεν έμαθες ποτέ πώς αγαπούν.

Τη δύσκολη ώρα στο ασθενοφόρο,
θα με μπερδεύεις με τον Εωσφόρο
κι ενώ ψυχή δεν θάχεις να χαρίσεις
και πάλι να σε σώσω θ απαιτήσεις,
γιατί νομίζεις οι Θεοί πως δεν πονούν.

Και γω, που σ έφτιαξα από χώμα και νερό,
το αίμα μου θα στάζω στον ορό,
πνοή αφού είσαι εσύ απ την πνοή μου,
η αμαρτία σου ας είναι και δική μου,
γιατί οι Θεοί στο τέλος συγχωρούν.


Λέττη Κοιλάκου

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Της Κασσιανής


Που να βρω άξιο φιλί στα πόδια σου ν’ απλώσω...;
Αποτέλεσμα εικόνας για τροπαριο της Κασσιανης

Χωρίς φεγγάρι ο έρωτας κι οι νύχτες δίχως τέλος
της αμαρτίας η ορμή φαρμάκι είναι και βέλος
Όμως Εσύ που σύννεφα τις θάλασσές μας κάνεις
σαν δάκρυ από τα μάτια μου, δες, τρέχει ο Ιορδάνης

Σε ποια άβυσσο με τράβηξε της Εύας το μεθύσι
στης Κόλασής μου το κελί ποιος φόβος μ’ έχει κλείσει;
Όμως Εσύ που στόλισες τον ουρανό με αστέρια
δες μια ψυχή που έκρυψα μες στ’ ακριβά σου χέρια

Που να βρω άξιο φιλί στα πόδια σου ν’ απλώσω;
Τα μαύρα μου μαλλιά χαλί μυρώνω για να ‘ρθεις…
Όσο βαθιά σε πρόδωσα, σ’ έχω λατρέψει τόσο
στη γη μου εδώ σταυρώθηκες, εδώ θ’ αναστηθείς


Γιώργος Γκρίλης

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Αχ Ελλάδα μου χαμένη...



Στον ξένο αφέντη γονατισμένοι σε πουλάνε κομμάτι - κομμάτι...
 Αποτέλεσμα εικόνας για πωλειται Ελλάδα



Ορφανή σού ‘λαχε Ελλάδα να γενείς
άρχοντα και κύρη να μην βρεις
και αυτούς που χεις, πουλημένοι
δούλοι και προσκυνημένοι
στον ξένο αφέντη γονατισμένοι
σε πουλάνε κομμάτι - κομμάτι  οι  κακοχρονεμένοι.

Μοίρα σου είναι τούτο να συμβαίνει
 σε όλη την ζήση σου καημένη, έρμη και παραστρατημένη
 μιας άλλης ένδοξης στρατιάς χαμένη.

 Πότε ο δαίμων θα σε λυπηθεί
 και άξιο τέκνο του εμπροσθεν σου πια να ηγηθεί
 αχ Ελλάδα μου χαμένη... 


Νεκτάριος Κουράκης