Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Αετός


Ήλιους δικούς σου, μ’ ένα φιλί, κάθε πρωί χαιρέταγε...


Αποτέλεσμα εικόνας για Αετός

Τι κι αν λαβώσεις αετό, αγέρωχος πετάει
στέκει με ίσια τα φτερά κάνει πως δεν πονάει.

Τι έφταιξε και πλήγωσες έναν αετό που πέταγε
ήλιους δικούς σου,
μ’ ένα φιλί, κάθε πρωί χαιρέταγε...

Δεν θέλω ο πόνος να φανεί στο βόλι δεν λυγάω
δίνω κουράγιο στα φτερά τ’ ανοίγω κι ας πονάω.

Γιατί εγώ έχω Θεό,  κάνω την προσευχή μου
παίρνω του αγέρα την πνοή γιατρεύω την ψυχή μου.
Μπαίνω στου ήλιου την αυλή  μην ακουστεί η κραυγή
κλέβω σταγόνα απ’ τη βροχή και κλείνω την πληγή.

Δυο πετροχελίδονα, που είδαν τον κυνηγό μου
μού ‘δειξαν με τα νύχια τους,  εσένα για εχθρό μου.

Μια ορτυκομάνα δάκρυσε όταν μου είπε: πέτα, πέτα
περήφανε αητέ, πέτα με ίσια τα φτερά, πέτα και ξαναπέτα
φίλος μη δει, ούτε  εχθρός  να είσαι δακρυσμένος
γης κι ουρανού ο βασιλιάς πώς είναι λαβωμένος.


Μίκα  Μαυρογιάννη 
Απλό τη συλλογή 'Μονόλογος ανδρός', εκδ. Όστρια, 2018

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Έτσι περνούν οι αλήθειες κι οι ώρες μας μαζί, σαν φιλμ νουάρ που αποκοιμίζει την ψυχή μας...
 Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ



Χόρεψαν πάλι οι μέρες στον κύκλο της φωτιάς
κι αναμοχλεύτηκαν στου χρόνου το καμίνι
ήρθαν παλιές εικόνες στην άκρη της ματιάς
κι απ’ τη γωνιά του δρόμου ένα χαμίνι.

Φέραν πραματευτάδες μετάξινα πανιά
για να στολίσουμε του ονείρου το σαλόνι
το φως που ξημερώνει στου κήπου τη γωνιά
ήλιος λαμπρός προβάλει απ' το μπαλκόνι.

Χρώματα ξεχασμένα σε φόντο θαλασσί
γέρικα πλοία που ναυάγησαν στα ξένα
κρύβει το ακροθαλάσσι μια κάμαρα χρυσή
που αναπολεί σεντόνια αγαπημένα.

Πλάθει ο καιρός ελπίδα σε διάφανο γυαλί
πρόσωπο πλάνο που ακουμπά σ’ ενα ποτήρι
έχει και το μεθύσι την όψη την καλή
σταφύλι στης ζωής το πατητήρι.

Έτσι περνούν οι αλήθειες κι οι ώρες μας μαζί
σαν φιλμ νουάρ που αποκοιμίζει την ψυχή μας
στου ορίζοντα το βάθος καμώνεται πως ζει
ουράνιο τόξο μέσ’ απ’ την βροχή μας



                                   Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Πες μου - Βαγγέλης Ρεπούσης

Το άρωμα της στείλε μου, όλης τις γης τα χρώματα να φτάσουν ξημερώματα... 


 

Στίχοι: Βαγγέλης Ρεπούσης
Μουσική: Βαγγέλης Ρεπούσης
Ερμηνεία: Βαγγέλης Ρεπούσης

Πες μου ουρανέ, εσύ που χάνεσαι
πάνω απ'τα ψηλά βουνά
πες μου αν για μένα σε ρώτησε
πες μου αν την είδες να γελά
στα όνειρα της πες μου αν με ζητά

Και 'συ αγέρι που περνάς
και φέρνεις χίλια αρώματα
το άρωμα της στείλε μου
όλης τις γης τα χρώματα
να φτάσουν ξημερώματα

Και 'συ φεγγάρι πορφυρό
όταν την δεις να σε κοιτά
πάνω στον άσπρο της λαιμό
άσε δυο άστρα, δυο φιλιά
βάλε στο όνειρο φωτιά


Δίσκος:
Βαγγέλης Ρεπούσης - Ξεχασμένη γη (Μάϊος 2018)
 

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Θέλω

Κι αν η ίδια η ζωή δώσει την γεύση την πικρή... Να μ'αγαπάς...
 Αποτέλεσμα εικόνας για αγαπη

Μπορείς να μ αγαπάς κάθε πρωί που ανατέλλει ο ήλιος
και πριν προφθάσω ν ακουμπήσω τις σκέψεις μου κοντά σου;
Μα και τις νύχτες τις βαριές που η ώρα δεν περνάει με τίποτα
κι εγώ απλά υπάρχω κι αναστενάζω αναμένοντάς σου;

Να μ αγαπάς όταν εγώ δεν θα μπορώ,
να μ αγαπάς κι όταν τίποτα δεν θά 'χω,
να μ αγαπάς όταν εγώ δεν θα μιλώ,
να μ αγαπάς κι όταν δεν θα υπάρχω.

Θέλω να μ αγαπάς για μένα κι αν θάχω θλίψη ή χαρά,
αν θα χαμογελώ τις μέρες ή αν θα κολυμπώ στο γκρί,
οι σκέψεις και τα όνειρα αν θάν αγνά και λαγαρά
μα κι αν η ίδια η ζωή δώσει την γεύση την πικρή.


Κώστας Πλασταράς

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Ερημονήσι


 Η μόνη χώρα είναι αυτή που γνώρισα ποτέ...
 Αποτέλεσμα εικόνας για Ερημονήσι

Στο ερημονήσι ασάλευτα κυλούν οι εποχές
σε μονοπάτια δύσβατα και χέρσες περιοχές
σε ανεξιχνίαστα φιόρδ κι απόκρημνες ακτές
σε δάση αφιλόξενα και απάτητες κορυφές,

κρατήρες ηφαιστειακούς, χαράδρες και ρωγμές
και ολονυχτίς να ακούγονται θηρίων ιαχές
μέσα από κρύπτες άβατες και σκοτεινές σπηλιές
σαν κύματα ήχου ορατά σε νύμφες και θεές.

Λευκά πουλιά αναπαύονται στων δέντρων τις κορφές
και ουράνια τόξα σκοτεινά κυκλώνουν τις θωριές
των αστεριών που άγρυπνα διαγράφουνε τροχιές
με διάφανες κι απατηλές του ονείρου αναλαμπές.

Πύρινοι ανεμοστρόβιλοι οι χίμαιρες του χθες
που αναζωπυρώνονται στων δράκων τις φωτιές
στριφογυρνάνε στις πυκνές του ύπνου φυλλωσιές
κι αγκομαχώντας χάνονται στης νύχτας τις σκιές.

Η αυγή δεν καθρεφτίζεται σε θάλασσες βαθιές
κι η δύση δεν βυθίζεται σε φωτεινές ακτές.
“Καράβι δεν περνά από δω, πώς να φύγω;” μου λες
“Η μόνη χώρα είναι αυτή που γνώρισα ποτέ.”

Βασιλική Δραγούνη

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Η κηλίδα


Κανείς δε μίλησε για φόνο, μόνο...

 Αποτέλεσμα εικόνας για η κηλιδα αιμα

Πολυδιάσπαση κυττάρων
υποταγή σε γκρίζο φόντο
μπόι που ταίριαξε στον πόντο
με την απόδραση των φάρων.

Συναλλαγές σε ένα κατάρτι
κι οι διαφορές πρίμο σεκόντο
σκέψεις που πήγανε στο βρόντο
σαν ένα απόστημα στο χάρτη.

Ένας κομήτης στο φεγγίτη
μυσταγωγία των γερόντων
τρίζουν οι πράξεις των αρχόντων
βρόχος το μάνταλο στο σπίτι.

Χταπόδι η νύχτα που απλώνει
νεκροτομή στης γης τον πόνο
κανείς δε μίλησε για φόνο
μόνο η κηλίδα στο μπαλκόνι.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου