Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι

video


Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική - Ερμηνεία: Δ. Τσακνής

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο
Και συ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστo, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου χαρίσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Σιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
Σαν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Γιατί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστω, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου...

2 σχόλια:

  1. Μου επιτρέπεις ε????

    Αφιερωμένο από ένα "αλλόμορφο" παραμυθο-κόριτσο ....


    Ποτέ δε φόρεσα το ροζ…
    πάντα ντυνόμουν ένα τζίν σκαρφάλωμα
    κι ένα μαύρο κολλητό μακό κυνηγητού …
    προσπερνούσα τους κανόνες από δεξιά
    και στην εκπνοή του κόκκινου
    επιτάχυνα…
    Είχα μία βέρα ασημένιας Υπόσχεσης
    σφηνωμένη στον αντίχειρα:
    «Δε θα προδώσω ποτέ το παραμύθι μου.»

    Εκπαιδευμένη να κολυμπάω κόντρα… ίσως από βίτσιο…
    να δραπετεύω από το παράθυρο προς τον αποπροσανατολισμό,
    γεμάτη μισά ερωτηματικά με σκιές θαυμαστικού.
    Να μουτζουρώνομαι σε υπόγεια Υψηλών Τάσεων,
    επιδιώκοντας προσομοιώσεις κεραυνών.
    Το πέτυχα!
    Δέκα ατόφιο στη Διπλωματική!

    Οι σελίδες του παραμυθιού γύριζαν αβίαστα…
    χόρταινα ανταγωνισμό…
    μα…
    η πιο μεγάλη νοστιμιά:
    να ξεπερνάω το όριό μου…

    Τους καθρέφτες τους είχα σπάσει από μικρή…
    πάντα έβγαζαν πιο όμορφες τις νεράιδες…
    ποτέ δε γράφτηκε παραμύθι για τα «αλλόμορφα» κορίτσια…
    εκείνα που ονειρεύονται να σκαρφαλώσουν στη φασολιά…
    να ερωτευτούν τον Γίγαντα Θεό…
    να κλέψουν από την τσέπη του το κλειδί του Παραδείσου…
    να ψήσουν αμαρτίας εδέσματα στα κάρβουνα της Κόλασης…
    να ξεφύγουν της τιμωρίας…
    να μη μάθουν ποτέ το μάθημα νεράκι…

    Όσο μεγάλωνα, ο κόσμος μίκραινε,
    στένευε το Όνειρο
    και ο ύπνος είχε ασυνέχειες.

    Τίποτε ορατό δε φανέρωνε το κόκκινο που είχα εισπνεύσει..
    ούτε το μαύρο που πύρωνε τα κάρβουνα της σκέψης
    με ποιητική πλημμύρα μαύρου χρυσού, ασυναγώνιστης ασυναρτησίας!

    Έψαξα κατά καιρούς το τραύμα μου..
    Μάταια..
    Λιπόθυμη απ’ τις ταχυπαλμίες μιας εγρήγορσης,
    μόλις έβρισκα ξανά τις αισθήσεις μου
    ξεχνούσα, σαν δευτερεύουσα προτεραιότητα, το αυτοερώτημα:
    «Ποιο είναι το τραύμα μου?»

    Σήμερα το υποψιάστηκα:

    ΠΟΤΕ ΔΕ ΦΟΡΕΣΑ ΤΟ ΡΟΖ!!!

    Σήμερα ξύπνησα άγρια από το ξυπνητήρι των Καθηκόντων…
    36 πιά!
    Ολόκληρη Γυναίκα….

    Ανοίγω την ντουλάπα μου…
    Θα ντυθώ στα ροζ!

    Όμως, μαζί μου, μεγάλωσε και το χρώμα…
    έγινε κόκκινο…

    Τίποτε άλλο από κόκκινο…

    Κόκκινο περιτύλιγμα η συσκευασία του Δώρου
    και το περιεχόμενο πάντα ίδιο:


    «Το παραμύθι μου, που δεν το πρόδωσα ποτέ…»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λοιπόν εγώ το ξέρω.. γιατί σε παρακολουθώ τόσο στενά.. δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι συντονιζόμζστε μπροστά σ' ένα παραμύθι..

    Κάκια μου
    ευχαριστούμε πολύ για τα χρώματά σου..

    ευχαριστούμε πολύ για το παραμύθι σου..

    να μην το προδώσεις ποτέ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή